بنا بر اخبار موثق از منبعی که نمی‌خواست نامش فاش شود، مطلع شدیم که میر حسین موسوی در راه آرمان‌های سبز توسط عده‌ای از لباس شخصی‌ها کشته شد.

یکی از شاهدان با دادن این اعلامیه ترحیم به خبرنگار ما، این خبر هولناک را که نشان از ابعاد جدید جنایات خیلی فجیع نظام می‌دهد، به اطلاع ما و جنبش سبز رساندند.

شاهدان عینی به گزارشگر ما گفتند، چند نفر که لباس شخصی داشتند، حوالی خیابان آزادی، نرسیده به شادمان، با باتوم بر ملاج موسوی زدند. ناگهان خون فوران کرد. مردم که خیلی ترسیده بودند فرار کردند. بعد یک تیم لباس شخصی‌های دیگر که همه‌شان کت شلوار پوشیده بودند، به محل حادثه آمده، روی پاهای موسوی، اسید ریختند. همچنین عده‌ای دیگر از لباس شخصی‌ها که کت تنشان نبود، در وسط خیابان آتش درست کردند.

شاهدان عینی در پاسخ گزارشگر ما که آنها با آتش چه می خواستند بکنند، گفتند: آنها می خواستند جنازه موسوی را آتش زده و در خیابانی حوالی جاده ساوه بیندازند. اما به دلیل حضور سبزها موفق نشدند. ولی متاسفانه موسوی به دلیل کهولت سن بر اثر همان باتوم و اسیدپاشی، فوت کرده است.

شاهدان عینی گفتند: موسوی یک لباس تمام سبز پوشیده بود. و شب قبل به زهرا رهنورد گفته بود که فردا من را می‌کشند! شما جنبش سبز را ادامه دهید تا به تشکیلات راه سبز امید برسید. وقتی به آزادی رسیدید، بپیچید سمت راست!

به این ترتیب لیست شهدای جنبش سبز به ۷۳ رسید و ما می‌توانیم هر سال ماه مهر عزاداری راه بیندازیم!

از آنجا که صدا و سیمای دروغگو حتما برای فریب مردم دست به ساخت برنامه‌های خیلی کثیف خواهد زد و شخصی را به نام میرحسین موسوی نشان خواهد داد تا جنبش سبز را نابود کند، پیشاپیش نکاتی را ذکر می‌کنیم:

۱٫ این فردی که پیدا شده جعلی است و میرحسین موسوی واقعی واقعی کشته شده و مخفیانه به خاک سپرده شده است. (!)

۲٫ علتی که خانواده‌ی میرحسین موسوی واقعی این خبر را تکذیب نمی‌کنند، ترس از دچار شدن به سرنوشت اوست. (!)

۳٫ در مراسم ختم این فرد آقای مهندس موسوی شرکت کرده و چون ایشان هیچگاه اشتباه نمی‌کنند و اساساً ملاک تشخیص حق، قول و فعل ایشان است پس بنابراین او کشته شده است. (!)

۴٫ کشته شدن او از بدیهیات است به همین خاطر نیازی به مدرک نیست، ضمناً هر مدرکی دال بر دروغ بودن این ادعا جعلی است. (!)

۵٫ اگر انسان در یک مورد اشتباه کند و بعد متوجه شود و به اشتباه خود اقرار کند، نشانه‌ی ترس و بزدلی اوست. (!)

۶٫ موج‌سواری بر روی اخبار دروغ و بدون سند نشانه‌ی شجاعت، حق‌طلبی و تعهد فرد به دفاع از حقوق شهروندیست. (!)

۷٫ حالا به فرض هم که این خبر دروغ باشد، خبر مرگ ترانه موسوی و سعیده پورآقایی را چه می‌گویید که به آن شکل فجیع جسد او سوزانده شد و در بیابان رها شد و پس از آنکه همه جسد سوزانده شده‌ی او را دیدند (!) به صورت مخفیانه به خاک سپرده شد. (!)

۸٫ مدرک و منطق برای کسی است که طالب حق است، کسی که دنبال جوسازی و غوغاسالاریست که مدرک نیاز ندارد. مگر برای این ادعا مدرکی ارائه شده که برای تکذیب آن مدرک ارائه می‌دهید؟ (!)

خبرگزاری «سبز» از طرفداران پروپاقرص حقوق شهروندی، آزادی، دمکراسی و غیره و حامیان شعار «دانستن حق مردم است.»         کپی شده از سایت تریبون مستضعفین

بحث اینجاست که دیدن و ملاقات با این شخص مسبب نوشتن این مطلب نشد بلکه بحث های رد و بدل شده و اظهار نظرهای مطرح شده توسط این شخص مد نظر بوده است.البته یک عذر خواهی لازم است که از همه دوستانم به دلیل دیر کردی که در نوشتن این مطلب داشتم عذر خواهی بکنم.مسیر را طی میکردم که برم زیارت که اقای محمد هاشمی رو دیدم که با یکی از بچه های تهران که به گفته خودش فرزند یک نماینده مجلس در اوایل انقلاب بود.خدمت  اقای هاشمی نشستیم و بعد از یک خوش و بش کردن.در باب مسائل روز شروع به گفتگو کردیم تا رسیدیم به انتخابات که اقای هاشمی گفت در انتخابات 11000000میلیون تقلب شده که فرمود باجناق بنده در شورای نگهبان است که این تعداد تقلب شده و به دلیل اینکه رهبری انقلاب آرا را تایید کردهان دیگر امکان اعتراض نبوده است.

من پرسیدم که حالا چرا یازده میلیون ,جوابی نداد.و در ادامه بحث سرمایه هاشمی شد که این مسئله را برد به سمت رهبری و اظهار داشت خامنه ای خودش در کاخ نیاوران زندگی میکنه. در حالی که بنده و آن تهرانی گفتند که حضرت آقا که در پاستور زندگی میکنن.کم کم فضا داشت ملتهب میشد و مردم نیز به جمع ما اضافه شدند و حال هر کسی چیزی میگفت یکی میگفت از هاشمی توقع نبود یکی میگفت هر که با اسلام در افتد ور افتدو یک جوان ابادانی گفت چرا حال اطرافیان هاشمی را یک عده بی دین و مرفه بی دردو دین فروش و معاند با نظام را گرفته اندو یکی میگفت اگه لازم باشه فرزندم را نارنجک میبندم و هاشمی را میکشم اگه بخواهد جلو رهبرم وایسته اگه اقام دستور بده و حال خلاصه کنم و آن این بود که هر کسی که میلیاردها تومان برای رای آوردن خود و اطرافیان و حامیانش سرمایه گذاری کند دیگر دین واسلام و انقلاب را یادش میرود و همه چیز میشدود رسیدن به جایگاه از دست رفته.تو همه این مسائل چیزی که جالب توجه بود این است که حرفهائی از این شخص در باب رهبری و امام جامعه اسلامی شنیدیم که از گفتن آن شرم دارم.از خدای رحمن و رحیم میخواهیم که مملکت ما رو از شر این منافقین و معاندین کم کند.

مرور وقایع پس از انقلاب به مثابه "یک حادثه و اتفاق"، قبل از هر چیز ظلمی عیان به تاریخ و بعد از آن نیز ظلم بزرگ‌تری به انقلاب اسلامی است. اتفاقاتی که در پس آن هزاران نکته آشکار و پنهان نهفته و با تأمل در هر یک می توان به ریشه یابی بسیاری از حوادث فعلی رسید.

جریان آقای منتظری نه از آن جهت که هنوز هم در ذهن نسل اول و دوم انقلاب خودنمایی می کند، نه از آن جهت که به‌واسطه اهمیتش تبدیل به یکی از نقاط عطف تاریخ انقلاب شده و نه از آن روی که هنوز هم بعد از گذشت 2 دهه از ششم فروردین ماه ۱۳۶۸، هر از چندگاهی ذکری از آن واقعه می شود، که از آن جهت حائز اهمیت است که آن را نباید به یک جریان خاص طی شده در دهه اول انقلاب و صرفاً یک رویداد تاریخی منحصر کرد، زیرا بررسی ابعاد مختلف این واقعه نشان می دهد منتظری اگرچه با نامه حضرت امام(ره) به قسمتی از تاریخ معاصر ضمیمه شد اما "منتظریسم" جریانی است که تا تاریخ به پیش می رود، وجود دارد و تنها ابزار برخورد با آن نیز یک نامه یا صرفاً "یک اقدام" از سوی ولی فقیه یا حتی جریان دیگری نیست، چرا که ریشه های دوانده شده این جریان در جای جای فتنه های گوناگون تاریخ انقلاب، هر از چندگاهی خود را نشان می دهد و اگرچه هیچ گاه نیز به سرانجام نخواهد رسید اما همواره می توان از خسران و زیان آن به اصل گفتمان انقلاب کاست.

اینکه چرا و چگونه حسینعلی منتظری با سابقه درخشان قبل از انقلاب خویش و حتی دهه نخست پس از انقلاب که در جایگاه قائم مقام رهبری نظام جمهوری اسلامی بود و در عین حال در بیش از ۴۰ فقره حساس و مهم از سوی امام راحل به عنوان نماینده ایشان در حل و فصل مسائل مختلف معرفی شده بود، یک‌باره پس از نامه تاریخی حضرت امام(ره) برای همیشه به گوشه ای منزوی می شود تا جایی که تنها مأوا و پشتوانه‌اش جریان بریده از نظام و انقلاب می گردد، از جهات گوناگون قابل بررسی و صد البته عبرت آموز است.

بزرگانی که پیش‌تر و در مدیریت دهه نخست انقلاب در مناصب حساس نظام جمهوری اسلامی نقش تأثیرگذاری داشته اند، در وهله نخست "ساده لوحی" آقای منتظری را علت العلل این سقوط تاریخی می دانند. جدای از نامه حضرت امام خطاب به آقای منتظری که در قسمتی از آن "ساده لوحی" او را به وی گوشزد می کنند و به همین خاطر نیز از او می خواهند تا در امور سیاسی دخالت نکند چون فریب دشمنان و منافقین را می خورد، حجت الاسلام ری شهری، وزیر اطلاعات دولت وقت نیز در بیان ساده لوحی آقای منتظری، در خاطرات خود چنین می نویسد:

«امام که می دانست جریان های سیاسی ناصالح و در رأس آن‌ها جریان خطرناک مهدی هاشمی، از ساده‌لوحی آقای منتظری سوءاستفاده خواهند کرد و از طرفی آقای منتظری را در معرض رهبری آینده جمهوری اسلامی ایران می دید، سال‌ها تلاش کرد که آقای منتظری حساب خود را از اطرافیان ناصالح جدا کند و آنان را از خود رسماً طرد نماید، اما موفق نشد و همین امر مبنای برکناری او از رهبری گردید" (سنجه انصاف، ص ۴۱)                  

اما ساده لوحی آقای منتظری تنها در جریان عزل وی خود را نشان نمی دهد، بلکه نگاهی به عکس العمل و گفتارهای وی قبل از نامه حضرت امام(ره) به‌خوبی نمایانگر آن است که به کرات این خصیصه‌ی وی مورد سوءاستفاده دشمنان نظام و انقلاب اسلامی بوده است، به‌گونه ای که ایشان در قسمت هایی از خاطرات خود دقیقاً با تکرار سخنان منافقین دهه ۶۰ پیرامون دادگاه عالی قم، جدای از زیر سوال بردن قوه قضاییه، با بسنده کردن به اظهار کلیات و تعمیم اشتباهات جزیی به تمام نظام قضایی کشور و هم چنین ادعاهای فاقد سند و بعضاً کذب، بهترین خبرساز برای رسانه های ضد انقلاب و نظام اسلامی می‌شود.

از همین رو شاید امروز نیز چندان جای تعجب نداشته باشد که عده ای که خود را جزء السابقون انقلاب قلمداد می کنند، با مردود شدن در امتحان های سخت و سنگین، تکرار ادعاهای رسانه های ضد جمهوری اسلامی را سرلوحه کار قرار دهند و حتی با گذشت ۲۰ روز از طرح یک ادعا، هم چنان بدون سند و تنها با کلی گویی و تعمیم اشتباهات جزیی به کلیت نظام قضایی و امنیتی کشور، لقب "شجاع" را از رییس جمهور صهیونیست فرانسه دریافت کنند.

تفاوت ماهوی میان اسامی وجود ندارد، مهم آن است که در پس این اتفاق به منتظری، -پایه گذار جریان منتظریسم- نیز نامه می نویسند و از او به خاطر حمایتش در رابطه با ادعاهای بدون سند خود تجلیل می کنند، منتظری ۶۸ با منتظری ۸۸ تفاوتی نکرده، بلکه این، برخی مدعیان خط امام دهه ۶۰ هستند که امروز خواسته یا ناخواسته به عنوان عضوی شاخص از جریان منتظریسم، کارویژه ای را که باید انجام دهند، انجام می‌دهند.

اما شاید دومین و حتی مهم ترین خصیصه آقای منتظری که منجر به منتظری شدن او شد، دفاع و حمایت های همه جانبه و متعصبانه وی از جنایات و اشتباهات غیر قابل گذشتی بود که نسبت به مهدی هاشمی (برادر داماد خویش) داشت. اگر بنا باشد تا خاطرات آقای منتظری را به چندین محور تقسیم کنیم، بدون تردید، یکی از محورهای مهم و تأمل برانگیز آن، نوع ادبیات و دفاع همه جانبه وی از مهدی هاشمی است، کسی که در پی جنایات متعددش، امام در قسمتی از نامه خویش به آقای منتظری در مورخ ۶ فروردین ۶۸ او را قاتل می خواند و پس از اعترافات و محاکمه اش سرانجام اعدام شد، اما آقای منتظری همواره سعی دارد تا از وی چهره ای بی گناه و مظلوم بسازد. حتی هشدارهای پی در پی امام به منتظری نیز در این رابطه کارگر نیفتاد تا جایی که سرانجام امام(ره) در نامه ۶ فروردین ماه ۶۸ رسماً منتظری را فاقد عدالت و عنصری نامطلوب برای تصدی رهبری آینده نظام جمهوری اسلامی معرفی کردند و پیرامون مهدی هاشمی نوشتند:

«در مسئله مهدي هاشمي قاتل، شما او را از همه متدينين، متدين‌تر مي‌دانستيد و با اينكه برايتان ثابت شده بود كه او قاتل است مرتب پيغام مي‌داديد كه او را نكشيد. از قضاياي مثل قضيه مهدي هاشمي كه بسيار است و من حال بازگو كردن تمامي آنها را ندارم.»

با تدبر در نوع برخورد آقای منتظری در قضیه مهدی هاشمی، می توان به یک مدل از رفتارشناسی وی نسبت به اطرافیانش رسید. مدلی که امروز نیز چندان غریب نمانده و با دقت جزیی در رفتار سیسای برخی از مسئولین نسبت به خویشاوندان و فرزندان خود می توان آن را مشابه‌سازی کرد. خصیصه ای که یکی دیگر از شاخصه های اصلی جریان "منتظریسم" است و گویا تا گذر زمان و گردش قضا وجود دارد، بقای این خصائص را باید به نظاره نشست.

ساده انگاری است اگر میان مهدی هاشمی دهه ۶۰ که در نهایت نیز به حکم عدالت، اعدام شد با مهدی هاشمی‌های دهه ۸۰ تفاوتی قائل شد. آنچه اصلیت موضوع را حفظ می کند همان قاعده الهی است که از اموال و اولاد به عنوان "فتنه" یاد می کند و مردان روزگار را در انتخاب میان آنها و طریق حق، مخیر می کند. منتظری به عنوان پایه گذار جریان منتظریسم که امروز خود تنها عضوی از آن به شمار می رود، در انتخاب میان مهدی هاشمی و نظر ولی فقیه و طریق عدالت مردود شد، لذا چندان جای تعجب نیست که امروز نیز مهدی هاشمی دیگری یکی دیگر از السابقون انقلاب را به قعر تاریخ انقلاب هدایت کند، چرا که بنا بر اصل "انقلابی ماندن، نه انقلابی بودن" امام (ره) در آخرین بند وصیت نامه خویش چه زیبا فرمود:

"میزان در هر کس، حال فعلی اوست"

                                                                                        امیرحسین ثابتی