"به همين سادگي"

مراسم ازدواج نزديك به 4 ساعت طول كشيد كه پذیرایی با میوه و شیرینی بود و نماز جماعت مغرب و عشا هم به امامت احمدی نژاد برگزار شد. از شام هم خبری نبود؛ "به همين سادگي".

اينكه برخي محافل قدرت طلب براي دستيابي به اهداف سياسي خود، حاضرند دست به هر كاري بزنند و با زير پاگذاشتن اخلاق، منافع خود را تأمين نمايند، مطلب تازه­اي نيست. بطوریکه قرنها پيش معاويه همچون اسلاف خود از چنين رويه­اي استفاده كرد و عدالت علوي را ساقط نمود و ماكياول آن را به صورت يك تئوري سياسي درآورد.

در دوره انقلاب اسلامي نيز بارها شاهد چنين اعمال فشارهايي بوده­­ايم. بسياري از مزدوران كه حتي در برخي موارد ارتباطات امنيتي با كشورهاي متخاصم انقلاب داشتند، با سوء استفاده از موقعیت مبارزاتي، دانشگاهی و حوزوی (نظیر ابوالحسن بنی صدر و سید مهدی هاشمی)، شخصیتهای ممتاز انقلاب را مورد تهاجم گسترده قرار دادند. جالب آنکه پراکندن چنین اتهاماتی در سطح وسیع، معمولا از منابع قدرت و با حمایت کمیته ­های X رسانه­ای صورت می­گیرد.

اتهامات مطرح شده در دوره اخیر که پس از انتخابات دوم شورای اسلامی شهر شروع و در انتخابات ریاست جمهوری نهم به اوج خود رسید، همان نشانه­ها را داشته و اهانت کنندگان از همان ابزار و وسایل قدیمی استفاده می­کنند. سازماندهی و استفاده از موقعیتهای اداری و حاکمیتی برای زمین زدن ایده دولت اسلامی که برای بسیاری معنایی جز سلب ویژه­خواری و رفع تسلط از منابع ملی ندارد، باعث گردیده تا شخصيت ويژه دكتر احمدي نژاد كه دولت او به زعم مقام معظم رهبري، مقبول ترين دولتهاي قرن اخير ايران است، مورد حمله و تخريب گستاخانه مخالفان قرار گرفته است. در حاليكه بر همگان مشخص است كه حجم فعاليتها و تلاشهاي ايشان براي همه افرادي كه ايشان را از دور و نزديك ديده­اند، حيرت آور است. مطمئنا گذشت زمان و آنگاه مرور تاریخ، قضاوت مناسبی از مردان خدمتگزاري که برای رضای خدا کار میکنند را ارائه خواهد داد و روسياهي براي منافقين و مردان هزار چهره باقي خواهد ماند.

در همين راستا توجه به نمونه­هاي ذيل خالي از لطف نيست:

- تشابه سازي دكتر احمدي­ن‍‍ژاد با بني صدر ملعون، در مقاله "زنگ خطر رهبري براي بازگشت استبداد"، سایت تابناک، تاریخ 3 بهمن 1386، کد خبر 5402

- جلوه دادن حمايتهاي مكرر و تشويقهاي متعدد مقام معظم رهبري از دولت نهم، به مثابه حمايت والدین از فرزند معلول، در مقاله "آينده رابطه آيت‌الله خامنه‌اي و دکتر احمدي‌نژاد؟"، سايت تابناك در تاريخ26 آذر ۱۳۸۶، کد خبر 3100.

- درخواست محاکمه قضایی رییس جمهور، سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی، 30 آبان 1386.

- مقایسه احمدی نژاد با سارکوزی و بوش در سایت فردا و مجله شهروند،

-  و اتهامات و بی اخلاقیهای هر روز روزنامه اعتماد ملی که به عادت کثیف تبدیل شده است.

متاسفانه یک جریان انحرافی و ضدانقلابی، با بهره­برداري از سكوت نيروهاي انقلاب، به بروز و ظهور فراوانی یافته و با تغییر چهره و گاه با ظاهر متدینانه و طرفدار انقلاب، شخصیتهای ارزشی انقلاب را مورد توهین، تمسخر و فحاشی قرار می­دهند. از این رو لازم خواهد بود نیروهای واقعی انقلاب ضمن تذکر و مؤاخذه آنها، انقلاب و دستاوردهای آن را از گزند خودخواهی چنین افرادی بیمه نماید.

                                            یا علی مدد

نکته ای که مطرح می‌شود  این است که  شما وقتی می‌گویید مهندسی فرهنگ واقعا فکر می‌کنید فرهنگ یک ملت دست شماست که می‌خواهید در داخل یک اتاق، فرهنگ جامعه را اصلاح کنید؟! جواب این است که واقعا تعبیر مهندسی فرهنگ بیشتر تقسیم کار بین نهادهای فرهنگی حکومت است. ما فعلا باید نهادهای فرهنگی حکومت را درست مهندسی کنیم. این وظیفه‌ی اول شورای عالی انقلاب فرهنگی است، آن وقت آثار آن در فرهنگ عمومی معلوم می‌شود. البته مطمئنا مهندسی فرهنگ به این معانی نیست:

ــ دلیل تراشی به نفع فرهنگ مستقر و تحکیم شالوده‌های موجود
ــ اضافه کردن به قطر نهادهای رسمی
ــ تقویت وفاداری‌های جمعی متعصبانه به مفاهیم نهادینه شده
ــ تار تنیدن در اطراف گروههای مرجع در جهت غیر مسئول دانستن آنها
ــ نفی تحول
ــ کادربندی کنترل شده منزلت‌ها در جامعه
ــ توزیع افتخارات بر اساس منافع و یا گروه حاکم

مسئله این است که چگونه می‌شود به جامعه و نخبگان خط مشی داد و با مشارکت آنها در فرهنگ جامعه تغییرات مثبتی به سمت اهداف اسلامی و انسانی، روش منطقی و اخلاقی ایجاد کرد و اگر جایی استفاده از زور مشروع یعنی دولت، لازم است این زور چگونه و چه وقت اعمال شود؟ 

فرهنگ ما مثل يك هرمي است كه هر چه به رأس آن نزديك مي‌شويم بيشتر به وحدت مي‌رسيم. دو خط ممكن است فاصله‌هايي با هم داشته باشند اما وقتي به قله مي‌رسند يكي مي‌شوند و قلة ما ايران و اسلام است در قله؛ اين وحدت، چه وحدت ملي، چه همبستگي ملي، چه امنيت ملي همه معنا پيدا مي‌كند. عقايد، گرايشها و قوميتهاي مختلف وجود دارند؛ اگر چه بعضي قبول ندارندو معتقدند ما يك قوم ايراني هستيم. فارس و لُر و ترك و بلوچ و … همه ايراني هستند. به همين دليل قله ما ايران و اسلام است. شما وقتي ايران و اسلام را در قله بگذاريد ديگر همه چيز زير اين تعريف جاي خودش را پيدا مي‌كند و جايي براي اختلاف نمي‌ماند. جايي براي حذف نمي‌ماند. هر چيز جا و تعريف خودش را پيدا مي‌كند، و سطح، قدر، منزلت، جايگاهش معلوم است. آنجا كه پاي اسلام در ميان مي‌آيد همه دنبال اسلام هستند آنجا كه پاي ايران و وحدت ملي ما به ميان مي‌آيد، همه دنبال ايران هستند. ديگر خوزستان و لرستان و آذربايجان همه ايران مي‌شود. همه مي‌شوند يك پيكرة واحد و از يك هويت به نام هويت اسلام وايران دفاع مي‌كنند. 

این مرز ی که بین فرد و جامعه ترسیم شده، با رعایت ملاحظاتی باید برداشته شود. ولی هم از طرف روان شاسان مثل واتسون مورد حمله قرار گرفت و هم از طرف جامعه‌شناسانی مثل دورکیم. شخصیت ایرانی‌ها، شخصیت انگلیسی‌ها، شخصیت هندی، آفریقایی، آلمانی و... اگر آری، چگونه باید تحلیل شود و چه منشایی دارد. چگونه قابل دستکاری است، آیا تصرف پذیر است یا خیر و چگونه؟

آیا چیزی به نام روح ملتها وجود دارد؟ در این صورت باید فرهنگ هر ملتی جداگانه و با توجه به روح آن ملت مهندسی شود. و البته معتقدم بدون آنکه این روح منتظر تفکر نظری خاصی بماند و یا قابل پیش بینی واضحی باشد، گاهی بدون نقشه و اتفاقی حرکت می‌کند. مدام در معرض عوامل درونی و بیرونی است و خیلی از عوامل در اختیار کسی و نهادی نیست. بنابراین قابل مهندسی هم نیست. ولی شامل گستره‌ی وسیعی از دینامیک گروههای اجتماعی آن ملت تا مرفولوژی و صورت عقاید آن جامعه است؛ یعنی هم گروه‌ها موثر هستند و هم عقاید و این دو، پایه‌ی مهندسی فرهنگ است.

به جای افسوس خوردن بر خاموش شدن بايد شمعي افروخت و اين سنت مومنان است كه از قبيله روشني هستند و نور را می فهمند لذا وقتی پس از غروب خورشيدی در حوزه علم ثلمه ای پيش مي آيد، عالمی ديگر چراغ راه مي شود، و نور مي دهد اما كم هم نيستند كسانی كه راه شمع افروختن نمی دانند و به گريه افسوس خويش بر نبود نور و بسط تاريكی نشان می دهند حال آنكه بايد به يادشان آورد كه چاره تاريكی كار نه افسوس خوردن كه افروختن شمع است، پس بايد شمعی افروخت، بايد به فراوان شدن روشنی كمك كرد. اين بهترين شيوه چاره كردن كار تاريكی است. 
          

مرتضی آوينی هنرمند متعهد و متفكری بود كه نبودش هنوز باورمان نشده است چنان كه به گاه بودن بعضی ها باورش نداشتند اما مسئله امروز شهادت آوينی نيست. نبود آوينی هاست. آوينی هايی كه بايد شمع شوند تا نور هنر متعهد، تاريكی را بتاراند و جان ها را روشن كند. پس با درك اين واقعيت برای حقيقت هنر و فراگيری هنر حقيقی بايد كاری كرد.
آوينی يك مدل بود اما قرار نبود و نيست كه مدل ها در موزه  خاطرات بمانند بلكه بايد از روي آن ها نوشت ، توليد كرد، پرورش داد و اين اصلا خوب نيست كه هر سال در سالگرد آوينی بناليم كه آوينی رفت و ما را ديگر مرتضی نيست مگر نه اينكه قرار بود رفتن مرتضی آوينی در قامت يك شهيد، آمدن هزاران آوينی با چشمان سرشار از شهود را پيامد داشته باشد، پس چه شد كه امروزه در فراق مرتضی درحالی می سوزيم كه انگار ديگر آوينی نخواهد آمد؟
اينكه تعدا دبر آويني ها افزوده ايم، نشانگر اهتمام ما به راه  آوينی و حتی می توان گفت عيارسنج صداقت ما در اين راه است. درست به اندازه ای كه طالب روشنی هستيم. اگر آوينی ها را پرورده ايم و شمع ها را افروخته ايم مشخص می شود به راه مرتضی ايمان داشتيم و تلاش كرده ايم اما اگر نتيجه نه اين است، ماجرا هم نه آن است.
به امروز فكر كنيم و به فردا و آويني ها را پرورش دهيم و بستر را برای رشد و بالندگي آن ها فراهم كنيم تا روايت فتح را چنان بخوانند كه فتح فرداها را در پی داشته باشد

.