فاصله ی میان شعار و عملکرد همواره یکی از زمینه های بحث برانگیز برای سیاست دوستان بوده است. اینکه شعارها همواره دلنشین هستند اما عملکردها ...

طرح شعار راهی است برای جذب مخاطب و حامی احتمالی و بدست آوردن مخاطب و حامی نزدیکترین راه برای افزایش قدرت. بنابراین تلاش افراد همواره این است که با طرح شعارهای جذاب تر و پر رنگ و لعاب تر؛ قدرتی بیش از رقیبان در عرصه ی متلاطم سیاست کسب کنند.

با این حال تجربه نشان می دهد در شرایطی که کسب قدرت هدف و آرمان نهایی باشد؛ شعارها صرفا جنبه ی تبلیغاتی یافته و با منویات و اعتقادات واقعی طراحان آن مغایرت پیدا خواهند کرد. در این شرایط بهترین راه برای قضاوت، مقایسه ی عملکردها با شعارهاست. کما اینکه به فرموده ی سعدی (علیه الرحمه): " دو صد گفته چون نیم کردار نیست "

یکی از عرصه های جولان همیشگی مدعیان اصلاح طلبی سر دادن شعار « آزادی بیان » و « تحمل سخن مخالف » بوده است. بارها شاهد بوده ایم که جریان مذکور به بهانه های مختلف از محدود شدن آزادی بیان سخن رانده و دیگران را به تحمل نظرات مخالف دعوت نموده است. اما به راستی اینان تا چه حد به شعارهای خود ایمان دارند؟

متاسفانه شواهد بیانگر آن است که منادیان اصلاح طلبی نه تنها به این شعار خود کوچکترین اعتقادی ندارند بلکه اصطلاحا " مرگ را فقط برای همسایه خوب می دانند ".

اما بنابر رویه ی همیشگی مدعیان اصلاح طلبی این شعار نیز صرفا در حد حرف باقی مانده و از سوی منادیان آن به مرحله ی اجرا در نیامده است. متاسفانه در هفته ای که گذشت یکبار دیگر شاهد فاصله ی میان شعار تا عمل بودیم.

اما متاسفانه مدعیان پلورالیسم؛ سخن مخالف را حتی تا این حد نیز برنتابیدند و گروهی از اعضای افراطی این تشکل غیر قانونی اقدام به کندن و پاره کردن پوسترهای فراخوان مسابقه کردند تا میزان پایبندی خود را به شعارهای دروغین شان به نمایش بگذارند. برای مثال و به عنوان مشتی نمونه ی خروار باید از برخورد محمد خاتمی – لیدر جریان مدعی اصلاحات – در آخرین سخنرانی خود به عنوان رییس جمهوری در دانشگاه تهران – سال 83 – با منتقدانش یاد کرد که خطاب به آنها گفت: " می دهم از سالن بیرونتان کنند

کربلا / عاشورای 61 هجری / عطش / حسین / اکبر / اصغر / عباس / زینب / یزید، شمر، عمر سعد / کوفیان / پیکر بی سر / دست قلم شده / جسم اربا اربا شده..

شلمچه، طلاییه، فکه، اروند، مریوان، پاوه، سردشت / فتح المبین، الی بیت المقدس، کربلای 4 و 5، والفجر 8، محرم / تشنگی 3 روز عملیات / خمینی / همت / مهدی و حمید باکری / زین الدین / حسین خرازی / زینب ها و رباب ها و لیلاها / صدام / بنی صدر، مسعود رجوی و مجاهدین خلق / گردان عمار، یاسر، مالک، حبیب..

فلسطین / امروز / قطع و قحط آب / امام احمد یاسین / ابومحمد / اسماعیل / ابورافع / محمد الدوره / ام لیلا / اولمرت / دژخیمان صهیونیست / شیوخ عرب / بمباران و پیکرهای تکه تکه شده و جنازه های سوخته..

برادر، اینکه گفته اند: " کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا " یعنی همین. یعنی اینکه عاشورا روزی است به وسعت همه تاریخ و کربلا زمینی است به گستردگی کره ارض..

و در این میان تویی که باید تکلیف خویش را تنها با خودت و خدای خودت و ندای هل من ناصر امامت روشن کنی..

و استاد شهید مرتضی مطهری چه خوب گفته است که "امروز اگر حضرت اباعبدالله زنده بود، برای جهاد و شهادت، هیچ دلیلی بالاتر و مهم تر از مسئله فلسطین نداشت."..

حالا تو چه می کنی برادر؟

مثل همیشه می نشینی به دعاکردن و مشت گره کرده و شعار مرگ بر اسراییل سر دادن و مثل تمام این سالها، بوی خون مظلومان فلسطینی را استشمام می کنی و هیچ اتفاقی نمی افتد. و یا لباس رزم بر تن می کنی و فریاد "یا قدس انا قادمون" سر می دهی و به سگ صفتان صهیونیست یورش می بری و جسم پلیدشان را لگدکوب گام های خویش می کنی؟

انتخاب با توست برادر. با حسین و خمینی و مرد فلسطینی می مانی و می جنگی و شهید می شوی؟ یا با یزیدیان و کوفیان و صهیونیست ها و شیوخ شکم پرست و شهوت ران عرب هم نشینی می کنی؟

حسین منتظر توست برادر. بسم الله..

                                                                                                 کپی شده از وبلاگ مجاهد